Strona główna > O nas > Historia

Historia

Mazowieckie Centrum Rehabilitacji "Stocer" Sp. z o.o. jest kontynuatorem tradycji założonego w latach pięćdziesiątych przez współtwórcę polskiej szkoły rehabilitacji - prof. Mariana WEISSA szpitala w Konstancinie. Ideą ośrodka było kompleksowe leczenie przypadłości, które pozbawiały pacjentów samodzielności. Terapia polegała nie tylko na wykonaniu niezbędnych zabiegów chirurgicznych ale także rehabilitacji, zaopatrzeniu ortopedycznym, nauce nowego zawodu i samodzielności w podstawowych funkcjach życiowych.

Do 2010 roku Mazowieckie Centrum Rehabilitacji "Stocer" Sp. z o.o. działało roku jako Centrum Rehabilitacji im. prof. M. Weissa "STOCER" Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej. Na podstawie Uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego o numerze 31/10 z dnia 22 marca 2010 r. z dniem 1 kwietnia 2011 r., działalność medyczną Centrum Rehabilitacji im. prof. M. Weissa "STOCER" SPZOZ przejął niepubliczny zakład opieki zdrowotnej pod nazwą "Szpital im. prof. M. Weissa", utworzony przez Mazowieckie Centrum Rehabilitacji "STOCER" Sp. z o.o.

Na przestrzeni lat nasz ośrodek stał się liderem w zakresie leczenia schorzeń i urazów narządu ruchu oraz kręgosłupa. Wszystko za sprawą nieustannego rozwoju. Zmodernizowano wszystkie ośrodki rehabilitacyjne, zakupiono nowoczesny sprzęt pozwalający na wdrożenie skutecznych terapii, które umożliwiają pacjentom szybki powrót do zdrowia, zatrudniono specjalistów z międzynarodowym doświadczeniem a także zaplanowano szereg innych działań, których celem jest zwiększenie satysfakcji pacjentów.

Po wojnie, do budynków na terenie Konstancina przeniesiono, spalony w Powstaniu Warszawskim Szpital Św. Ducha. W 1946 roku w filii szpitala Św. Ducha w Konstancinie hospitalizowano stu chorych z uszkodzeniami narządu ruchu. Pacjentami szpitala byli dorośli i dzieci. Wobec wzrastającej liczby pacjentów i wystąpienia nowych chorób konieczne było zorganizowanie kompleksowego ośrodka rehabilitacyjnego. W roku 1948 powołano na bazie filii Szpitala Świętego Ducha samodzielny szpital chirurgii kostnej, który w 1949 roku przekształcono w stołeczny ośrodek rehabilitacji. Na decyzję powstania takiego ośrodka w Konstancinie wpłynęło wiele powodów. Z jednej strony potrzeby kraju, w którym znalazły się olbrzymie rzesze osób będących kalekami wojennymi, energia założyciela, późniejszego profesora, współtwórcy polskiego modelu rehabilitacji dr Mariana Weissa, a także klimat i otocznie Konstancina, posiadającego od 1916 roku status Polskiego Uzdrowiska.

Lata 1949-1954

W tym okresie przystosowano istniejące budynki do potrzeb lecznictwa rehabilitacyjnego . Wyposażono je w konieczny sprzęt i pomoce do prowadzenia zajęć rehabilitacyjnych z chorymi. Hospitalizowanym dzieciom zapewniono warunki do nauki.

Powstał oddział dla leczenia urazów kręgosłupa i rdzenia kręgowego, który przejął kompleksowe lecznictwo grupy najbardziej trudnych chorych. Liczba łóżek powiększyła się do 160. Powstała Przychodnia Przyszpitalna , która objęła stałą kontrolą pacjentów Centrum. W takim kształcie szpital spełniał swoją rolę w dziedzinie szeroko pojętej rehabilitacji dla Warszawy i Polski centralnej.

1954 powstał w Konstancinie Zakład Rehabilitacji Leczniczej przy Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie dla szkolenia przyszłych kadr dla potrzeb rehabilitacji. Utworzono dział operacyjny dla potrzeb chirurgii rekonstrukcyjnej.

Lata 1955-1959

Wystarczające zaplecze łóżkowo-techniczne szpitala pozwoliło na rozpoczęcie prac teoretyczno−badawczych na potrzeby rehabilitacji oraz prowadzenia dydaktyki. Powstały nowe, oryginalne pracownie, zespoły badawcze i zespoły terapeutyczne (lekarze, terapeuci, psycholodzy, socjolodzy, pedagodzy).

W tym okresie powstał plany rozbudowy bazy Centrum o nowe obiekty z uwzględnieniem istniejących budynków i urządzeń. W 1959 r. rozpoczęto budowę nowych obiektów.

Lata 1959 -1998

W 1961 r. powołano Katedrę Rehabilitacji Warszawskiej Akademii Medycznej , która objęła szkoleniem studentów medycyny.

W 1963 r. po oddaniu do użytku części nowych budynków liczba łóżek powiększyła się do 350, a w roku następnym do 450. Oprócz miejsc szpitalnych powstały nowe baseny, sale terapeutyczne, sale gimnastyczne, nowoczesny blok operacyjny, pracownie i laboratoria oraz dział terapii zajęciowej.

Od 1964 r. Centrum dysponowało 200 łóżkami szpitalnymi dla dorosłych i 300 łóżkami dla dzieci. W tym okresie zostały opracowane zasady "amputacji fizjologicznej", uzupełnionej ideą bezpośredniego protezowania na stole operacyjnym.

Kompleksowe leczenie urazów kręgosłupa i rdzenia kręgowego znalazło poczesne miejsce w pracach teoretycznych i klinice. Profesor M.Weiss wprowadził system sprężyn Grucy do leczenia uszkodzeń urazowych kręgosłupa.

W 1965 r. powołany został dział protetyczno-ortotyczny ze specjalistami w elektronice, technice i chemii. Pozwalało to na stworzenie nowoczesnego sposobu protezowania pacjentów amputowanych.

Podstawowe schorzenia, które w tym okresie leczono w centrum rehabilitacji:

  • Leczenie ostrych i przewlekłych schorzeń kręgosłupa i rdzenia kręgowego,
  • Rehabilitacja w urazowych uszkodzeniach narządu ruchu,
  • Kompleksowa rehabilitacja amputowanych, głównie w zakresie kończyn dolnych,
  • Leczenie powikłań u para- i tetraplegików (infekcyjnych, układu moczowego i inne),
  • Rehabilitacja dzieci z mózgowymi porażeniami dziecięcymi,
  • Rehabilitacja dzieci z rozszczepem kręgosłupa,
  • Rehabilitacja dzieci po chorobie Heinego-Medina,
  • Kompleksowa rehabilitacja i leczenie zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa i dużych stawów,
  • Rehabilitacja dystrofii mięśniowych,
  • Rehabilitacja w geriatrii,
  • Rehabilitacja wad postawy i bocznych skrzywi en kręgosłupa,
  • Rehabilitacja psychologiczna i społeczna,
  • Rehabilitacja zawodowa, w tym szkolenie zawodowe młodzieży.

Okres od 1998 roku

Od grudnia 1998 r. Centrum Rehabilitacji przekształciło się w Samodzielny Zespół Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej.

W tym okresie Szpital posiadał 18 oddziałów szpitalnych zlokalizowanych w obiekcie centralnym, Królewskiej Górze(oddziały dziecięce), Chylicach, Warszawie przy ul. Ożarowskiej oraz oddział na Stegnach.

Od roku 2000 mając na względzie dobro pacjentów Dyrekcja Szpitala rozpoczęła modernizację i remonty budynków oraz zakupy nowoczesnego sprzętu medycznego.

Po śmierci prof. Mariana Weissa ogromny wkład w kontynuację i dalszy rozwój STOCER mieli kolejni dyrektorzy szpitala: prof. Jan Haftek, prof. Jerzy Kiwerski, dr n. med. Janusz Garlicki, mgr Waldemar Rybak oraz dr n. med. Paweł Baranowski.

Z dniem 1 kwietnia 2011 roku na podstawie Uchwały Sejmiku Województwa Mazowieckiego Centrum Rehabilitacji im. prof. M. Weissa "STOCER" Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej zakończyło działalność medyczną. Działalność zlikwidowanego Centrum przejął niepubliczny zakład opieki zdrowotnej pod nazwą "Szpital im. prof. M. Weiss", utworzony przez Mazowieckie Centrum Rehabilitacji "STOCER" Sp. z o.o.

Szpital kontynuuję idee prof. M. Weissa w kompleksowym świadczeniu usług w zakresie rehabilitacji medycznej oraz ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Jest wiodącym ośrodkiem w kraju w leczeniu schorzeń kręgosłupa, wykonuje najcięższe zabiegi operacyjne kręgosłupa, rdzenia kręgowego i nowotworów kręgosłupa.